Wystawa „Konwergencja” jest rezultatem sześciomiesięcznego stypendium ufundowanego przez firmę Ericsson dla dwóch studentek ASP: Anny Panek i Agaty Dobrowolskiej. Tytuł wystawy - Konwergencja – odwołuje się do jej przekazu. Prace stypendystek wskazują na powiązania między światem sztuki i technologii. W swoich obrazach artystki pokazują, że te dwa światy mogą doskonale współgrać i uzupełniać się.

Wernisaż wystawy odbył się 29 listopada 2007 w warszawskiej siedzibie biura. Wystawę będzie można zwiedzać do 31 marca 2008 w biurze przy Al. Jerozolimskich 92, od poniedziałku do piątku w godzinach 8-18, a w weekendy na życzenie.

Ericsson w Polsce współpracuje z Akademią Sztuk Pięknych w Warszawie od 1999 roku.
Dotychczas plonem tej współpracy było piętnaście wystaw mistrzów i uczniów ASP, w ciągu ośmiu lat.
Plon prac studentek został wykorzystany w kalendarzu firmy Ericsson na rok 2008.

Wyboru studentek oraz oceną prac zajmowała się komisja akceptująca w składzie: Katarzyna Pąk (Dyrektor Komunikacji w firmie Ericsson) oraz prof. Włodzimierz Szymański (wykładowca ASP w Warszawie i kurator Galerii Ericsson).

Studentka czwartego rok Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Pracownia malarska - prof.W. Szamborski. Pracownia rysunku - prof. W. Szymański.

"Mediami, po które sięgam najczęściej jest malarstwo i fotografia. Staram się sumować doświadczenia płynące z posługiwania się nimi. W ramach wybranej na uczelni specjalizacji uczę się technik malarstwa ściennego. Interesuję się kinem, polską animacją , jednak większość wolnego czasu poświęcam literaturze, głównie XIX i XX wieku. Tam też staram się szukać inspiracji powstających prac".


Człowiek od najodleglejszych czasów przyglądał się niebu. Tam szukał wskazówek dotyczących przyszłych wydarzeń, tam też lokował siedziby bogów. Przestrzegał niebiańskich nakazów, które wnosiły w jego życie ład, dający poczucie bezpieczeństwa.

Dawniej dostrzegano głęboki związek istoty ludzkiej z naturą. Byliśmy cząstkami Wszechświata, żyjącymi w rytmie jego drgań, dźwięków i barw. Często jednak podkreślano naszą słabość, bezbronność, siłę z jaką oddziałują na nas Niebo i Ziemia. Obserwowano więc i notowano wpływ jaki wywierają.

Prace, wykonane przeze mnie mówią o zjawiskach astronomicznych, cyklach występujących w naturze. One stają się motorem do podjęcia próby wpisania ludzkiego ciała w szerszy kontekst. Próby szukania analogii między procesami dotyczącymi człowieka i kosmosu.

Haiku jest zapisem widzianej sytuacji, która była momentem wglądu w naturę Rzeczywistości, momentem odzwierciedlenia zewnętrznego świata w podmiocie i podmiotu w zewnętrznym świecie, odzwierciedleniem nieświadomej materii w świadomości osoby. Nie wyraża idei, lecz przedstawia obrazy odzwierciedlające intuicję. Takie właśnie spojrzenie jest bliskie mojemu. Drugim źródłem inspiracji stała się proza Italo Calvino, który potrafił stworzyć szczególną mitologię naukowych hipotez, wierząc, że nauka może oswoić chaos i nadać mu sens.

W podobny sposób staram się z obrazu ciała uczynić symbol. Zestawieniami tych odniesień zastąpić schematy ilustrujące prawa fizyki. Ciało staje się obszarem eksperymentu, działań. Na nim próbuję powtarzać, przeprowadzać zjawiska zwykle występujące w skali makro.

Studentka czwartego rok Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Pracownia malarska - prof.L. Tarasewicz. Pracownia rysunku - prof. W. Szymański.

W swojej pracy zajmuję się odnajdywaniem harmonii pomiędzy człowiekiem a rzeczywistością, godzenia ich ze sobą. Potraktowanie elementów świata jako zespołu archetypów pozwala mi swobodnie zestawiać je w moich pracach i tworzyć „doskonałą” rzeczywistość na wzór raju utraconego.

Nie pozbawione ironii, umiejscowione poza czasem, obrazy łączą w sobie elementy znane nam z doświadczenia, ale w sposób, który nadaje im ład, sens i piękno. Mityzacja rzeczywistości i mityzacja czasu, oczyszczonych z naszego negatywnego doświadczenia życia, jest rodzajem sztuki, która pozwala na wielowymiarowość i która pociąga mnie najbardziej.